///////////////////////////
 
๏ ผืนแผ่นดินไหวสั่นกระทั้นโยก
ดุจจะโลกพังภิณฑ์และสิ้นสูญ
สมุทรคลั่งโถมซัดเป็นอากูล
ทวีคูณทับถมลงจมดิน

ชลธารโถมซัดให้ลับหาย
อีกล้มตายจมหายไปกับหิน
สี่ร้อยปีมลายลับละโลมดิน
ฤาจะสิ้นแล้วหรือเมืองเซนได

ธรณีคลุ้มคลั่งเหมือนประกาศ
กล่าวอาฆาตกลางเสียงสะเทือนไหว
"พวกมึงนั้นเหลิงตนสูงเกินใคร
กูจักให้คำเตือนเป็นเศษทาน"

สมุทรเทพคำรามเสียงเกรี้ยวกราด
ธ อาฆาตกลางสายชลที่แตกซ่าน
"เหวย! มนุษย์เจ้าก่อกรรมมาเนิ่นนาน
ชลธารล้วนราคินและสิ้นงาม"

ขอวิญญาณผู้ลาลับลอยสู่สรวง
ขอให้ปวงผู้ยังอยู่จงเกรงขาม
จะเอเชีย หรือยุโรป ทุกเขตคาม
จงเฝ้าถามตัวเรากันให้ดี

จะต้องได้คำเตือนอีกกี่ครั้ง
หรือต้องนั่งสำนึกกันในเมืองผี
จงเคารพธรรมชาติกันเสียที
ฤาไม่มีมนุษย์แล้วจึงหลาบจำ ๚ะ๛
 
 
////////////////////////

Comment

Comment:

Tweet

อ่านแล้วรู้สึกมืดมนแฮะ



ธรรมชาติไว้ดำรงกาลเบื้องหน้า คุณค่าดั่งมารดา
แต่คนเรานั้นหาได้สำนึกไม่ angry smileบทลงโทษจึงสาสมเช่นนี้แล

#1 By [Unlimited > tequilaboy ;-/ on 2011-03-12 22:56