+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++


บนชั้น 60 ของอาคารแห่งหนึ่งย่านสีลม...........

ที่มุมหนึ่งในห้องทำงานที่ตกแต่งไว้อย่างหรูหรา ชายผมขาวเจ้าของห้องที่ถูกเรียกว่า"มาตุลี"กำลังรินไวน์ลงแก้วตนเอง ก่อนจะหันมาถามภคพลและเวย์แลนด์

"พวกคุณดื่มหน่อยมั้ย ขวดนี้แซ็ง เอสเตเฟ่ เชียวนะ......"

"ไม่ครับ ผมไม่ดื่ม...." หมอหนุ่มปฏิเสธ

"ไม่ล่ะเจ้านาย ผมชอบสิงห์ไลท์มากกว่า" เวย์แลนด์ตอบพร้อมกับชูกระป๋องเบียร์ให้ดู

ชายผมขาวยิ้มก่อนจะนั่งลงที่โซฟา และเริ่มต้นคุยธุระกับทั้งคู่............


"เอาล่ะ......นี่เป็นงานของพวกคุณ" มาตุลีพูดพร้อมกับหยิบซองเอกสารสีน้ำตาลสองซองมาวางต่อหน้าทั้งคู่คนละซอง "มีคนจ้างเราให้นำพัสดุไปส่งที่ชายแดนติด จ.เกาะกง ของกัมพูชา ค่าจ้างงานนี้คือ 40 ล้านบาท จ่ายล่วงหน้าแล้วครึ่งหนึ่ง อีกครึ่งหนึ่งจ่ายเมื่อพัสดุถึงจุดหมาย"

"ว้าว!......ตั้ง 40 ล้าน คนจ้างคราวนี้รวยแฮะ ไหนดูซิพัสดุคืออะไรกัน........"  เวย์แลนด์พูดยิ้มๆก่อนจะคว้าซองเอกสารไปเปิดดู

"เดี๋ยวครับ มาตุลี......ถ้านี่เป็นแค่การส่งพัสดุ แล้วเรียกผมมาด้วยทำไมครับ หมอนั่นคนเดียวก็น่าจะทำได้นี่" ภคพลถามด้วยความสงสัย

"คุณภคพล ที่ผมเรียกคุณมาด้วย เพราะว่างานนี้ผู้ว่าจ้างได้ขอคนคุ้มกันจากเราด้วย"  มาตุลีอธิบาย

"อย่างนั้นเหรอครับ" ชายหนุ่มพูดก่อนจะหยิบซองเอกสารมาเปิดดู.....................


สิ่งที่อยู่ในซองคือภาพถ่ายหน้าตรงของชายคนหนึ่งพร้อมประวัติ ภคพลและเวย์แลนด์นั่งอ่านอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่เวย์แลนด์จะถามขึ้นมาว่า......

"นี่มันนายไกรฤกษ์ แกนนำกลุ่มประท้วงรัฐบาลตอนนี้นี่ครับ อย่าบอกนะว่าหมอนี่คือพัสดุของเรา"

"ถูกต้องแล้วเวย์แลนด์ เขาคือผู้ว่าจ้างและพัสดุในครั้งนี้........."

"แล้วเขาจะว่าจ้างให้ส่งตัวเองไปชายแดนทำไม สถานการณ์ตอนนี้เขาเป็นฝ่ายได้เปรียบอยู่นี่" ภคพลถามบ้าง

"เรื่องนั้น....ผมว่าคุณไปถามกับเจ้าตัวเขาดีกว่า" มาตุลีตอบสั้นๆพร้อมกับยกนาฬิกาข้อมือขึ้นดู "ตอนนี้เป็นเวลา 22.00 น. ผู้ว่าจ้างนัดพบพวกเราเวลา 24.00 น. สถานที่คือ ริมถนนศรีนครินทร์ หน้าสวนหลวง ร.9  สัญญาณคือ ฝั่งนู้นจะกะพริบไฟถาม 3 ครั้ง แต่เราต้องกระพริบไฟตอบแค่ 2 ครั้ง มีปัญหาอะไรมั้ย"

"ไม่มีครับ......." ภคพลและเวย์แลนด์ตอบเกือบจะพร้อมกัน

"งั้นก็เชิญ อ้อ...เวย์แลนด์ ให้หมอภคพลเป็นคนขับไปจนถึงจุดนัดพบนะ หลังจากนั้นคุณค่อยเป็นคนขับ" คำสั่งของมาตุลีทำให้เวย์แลนด์แปลกใจนิดๆ

ก่อนที่เวย์แลนด์จะอ้าปากถาม ชายผมขาวก็ชิงตอบเสียก่อน..........

"ที่ผมให้คุณภคพลขับน่ะ เพราะว่าช่วงนี้มันใกล้สงกรานต์แล้ว ด่านตรวจมันเยอะ คุณคงไม่อยากวุ่นวายกับตำรวจใช่มั้ย"  ประโยคต่อมาชายผมขาวชี้ไปที่กระป๋องเบียร์เปล่า 4 กระป๋องข้างๆโซฟา "นั่นน่ะของคุณไม่ใช่เหรอเวย์แลนด์"

"เข้าใจแล้วครับ ว่าแต่งานนี้จะให้ผมใช้รถคันไหนครับ" เวย์แลนด์ถาม

"เรื่องนั้นไม่ต้องเป็นห่วงยูรินะเตรียมรถไว้ให้พวกคุณที่จุดนัดพบแล้ว"

"ถ้าอย่างนั้นพวกผมขอตัวครับ ไปเถอะ...เวย์แลนด์"  ภคพลพูดก่อนจะเดินออกจากห้องไป โดยมีเวย์แลนด์ตามไปติดๆ....................



************************************************


เมื่อลงมาถึงลานจอดรถ ขณะที่กำลังจะขึ้นรถนั่นเอง เวย์แลนด์ก็ถามภคพลขึ้นมาว่า "เฮ้ย นายไม่ร้อนบ้างเหรอ ใส่โค้ทหนังคลุมถึงตาตุ่มแบบเนี้ย........"

อย่าว่าแต่เวย์แลนด์เลย ใครก็ตามที่เห็นชุดของหมอหนุ่มในตอนนี้ ก็คงอยากถามแบบเดียวกัน ลำพังแค่ชุดคล้ายทหารนาซีก็ชวนอึดอัดพอดูอยู่แล้ว แต่เขากลับสวมเสื้อโค้ทหนังมีฮูดคลุมถึงตาตุ่มอีก....

แต่คำตอบของเขาก็ทำเอาเวย์แลนด์หรือใครที่ได้ยิน หมดอารมณ์ถามต่อทันที..........

"ไม่........ฉันชอบอย่างนี้"



ระหว่างที่โฮลเด้น คาเล่ส์สีดำของภคพลกำลังวิ่งอยู่บนทางด่วน เวย์แลนด์ก็ชวนเขาคุยไปด้วย.........

"เฮ้....หมอ คลีนิกนายกิจการเป็นไงมั่ง"

"ก็...ดี"

"คนไข้ท่าทางจะเยอะล่ะสิ โดยเฉพาะสาวๆ................."

"ก็ประมาณนั้น"

"แล้วไม่คิดจะขยายกิจการมั่งเหรอ........."

"ไม่..........."

คำตอบห้วนๆของหมอหนุ่มทำเอาเวย์แลนด์นั่งเงียบไปพักหนึ่ง ก่อนจะโพล่งขึ้นมา

"เฮ้ย...นี่นายไม่คิดจะสร้างปฏิสัมพันธ์กับคนอื่นบ้างเลยเหรอ.........."

"ไม่........." ภคพลตอบชนิดตัดบัวไม่เหลือเยื่อใย.............

เวย์แลนด์ถอนหายใจเฮือกใหญ่ ก่อนจะโบกมือพร้อมกับพูดว่า "เออ....ตามสะดวกเหอะ..........กลุ้มว่ะ ทำงานกับแกเนี่ย วังเวงเป็นบ้า"



เมื่อทั้งคู่มาถึงจุดนัดพบ ก็เห็นรถเก๋งคันหนึ่งจอดอยู่ ซักพักหนึ่งรถคันนั้นก็กระพริบไฟหน้าใส่รถพวกเขาสามครั้ง และเมื่อภคพลกะพริบไฟตอบไปสองครั้งตามรหัสที่ตกลงกัน เขาก็เห็นชายสามคนเปิดประตูรถลงมา...............

"พวกคุณเป็นคนของมาตุลีใช่มั้ย" หนึ่งในกลุ่มนั้นถามขึ้น เขาแต่งตัวด้วยเสื้อยืดกางเกงยีนส์ธรรมดา ดูๆแล้วก็ไม่สะดุดตาเท่าไหร่ แต่ทันทีที่เห็นทั้งภคพลและเวย์แลนด์ก็จำได้ทันทีว่า ชายคนนั้นคือนายไกรฤกษ์ผู้ว่าจ้างของพวกเขานั่นเอง...........

"ใช่ครับ คุณไกรฤกษ์ ผมคือคนคุ้มกัน และนั่นคือคนส่งของ"  ภคพลแนะนำตัว

"เอาล่ะ งานของพวกคุณคือพาผมไปส่งที่ชายแดนเกาะกงภายใน 9.00 น. พรุ่งนี้ ค่าจ้างอีกครึ่งหนึ่งที่เหลือจะจ่ายเมื่อถึงที่นู่น เข้าใจใช่มั้ย"

"ผมมีคำถาม..........." เวย์แลนด์ยกมือขึ้น "คุณจะไปที่นั่นทำไม หรือว่าจะหนี..........."

"หน้าที่ของคุณคือทำตามสัญญาจ้างเท่านั้น อย่างอื่นผมไม่จำเป็นต้องบอก........." ไกรฤกษ์ตอบแบบไม่ต้องคิด..........

"หึๆๆ...ตามใจ งั้นคุณก็เตรียมตัวได้แล้ว ว่าแต่....คนของเราเตรียมพาหนะไว้แล้วใช่มั้ย" เวย์แลนด์ถาม

แทนคำตอบ ไกรฤกษ์เปิดไฟฉายแล้วส่องไปด้านหน้าพร้อมกับแกว่งไฟฉายเป็นวงกลมสามรอบ ทันใดนั้นก็มีรถสิบล้อคันหนึ่งขับเข้ามาจอดใกล้ๆจุดที่ทุกคนยืนอยู่...........มันเป็นรถฮีโน่เรนเจอร์รุ่นเก่า ที่ยังสภาพดีอยู่ ดูเผินๆก็ไม่ต่างอะไรกับรถสิบล้อที่วิ่งอยู่กลาดเกลื่อนถนนเมืองไทย................

เมื่อคนขับเปิดประตูลงมาภาพที่ทุกคนเห็นก็คือเด็กสาวคนหนึ่ง อายุไม่เกิน 20 แต่งกายตามแบบวัยรุ่นทั่วๆไป เธอเดินตรงเข้ามาหาเวย์แลนด์และภคพลพร้อมกับทักทาย........

"สวัสดีค่ะ ฉันเอารถมาส่งตามคำสั่งของมาตุลี........นี่ค่ะกุญแจ" เด็กสาวพูดด้วยสำเนียงแปร่งๆคล้ายคนญี่ปุ่นก่อนจะส่งกุญแจรถให้เวย์แลนด์

"ขอบคุณมากนาทูเรซ่า" เวย์แลนด์รับกุญแจก่อนจะกระโดดขึ้นรถ

"เออนี่.......รถคันนี้อุปกรณ์ครบมั้ย" เขาโผล่หน้าออกมาถามเด็กสาว

"ครบค่ะ ติดตั้งอุปกรณ์ทุกอย่างตามมาตรฐานของคุณ........."

"ฝากรถของผมด้วยนะ นาทูเรซ่า" หมอหนุ่มพูดพร้อมกับส่งกุญแจรถของตนให้เด็กสาว

"ได้ค่ะ" เด็กสาวรับคำก่อนจะรับกุญแจมาและขับออกไป...............

"เชิญขึ้นรถครับ คุณไกรฤกษ์" ภคพลหันไปพูดกับผู้ว่าจ้าง............



ระหว่างที่รถกำลังวิ่งไปตามเส้นทางมุ่งสู่ภาคตะวันออก บรรยากาศในรถมีแต่ความเงียบ ทั้งสามคนไม่พูดอะไรกันเลย จนกระทั่งเวย์แลนด์เปิดเพลง "มันต้องถอน" ขึ้นมา...........

"เออ....เพลงของไทยนี่ก็มันดีเหมือนกันนะ แก้เบื่อได้ดี หรือนายว่าไงหมอ"

แทนคำตอบ หมอหนุ่มหยิบซีดีออกมาจากเสื้อแล้วใส่เข้าเครื่องเล่น........และแล้วเสียงเพลง "Sell My Soul" ของ L'arc~en~ciel ก็ดังขึ้นมาแทน..........

"เฮ้อ........แกนี่มัน" เวย์แลนด์ส่ายหน้า.........

"รู้สึกว่าเราจะมีเพื่อนร่วมทางแล้วนะเวย์แลนด์............." ภคพลพูดออกมาเป็นประโยคแรกพร้อมกับหยิบปืนออกมาจากเสื้อ..........

เสี้ยววินาทีต่อมา ประตูรถฝั่งภคพลก็เปิดผางออก ภาพที่ปรากฎก็คือ ชายสองคนสวมหมวกกันน็อคมิดชิดขับมอเตอร์ไซค์แบบสปอร์ตตีคู่มากับรถที่ทุกคนนั่งอยู่ และคนซ้อนท้ายก็กำลังเล็งปืนมายังที่นั่งฝั่งของภคพล............

แต่ฝ่ายนั้นก็ไม่มีโอกาสได้ยิง เพราะทันทีที่ประตูเปิดออก กระสุนขนาด 13 มม. จากปืนสั่งทำพิเศษของหมอหนุ่มก็ระเบิดขึ้น มันเด็ดหัวของคนซ้อนท้ายขาดหายไปราวกับจามด้วยขวาน...........คนขับพยายามบิดคันเร่งหนี แต่ก็ช้าไปเสียแล้ว กระสุนอีกนัดฉีกร่างของเขาเป็นสองส่วน ทั้งคนทั้งรถกลิ้งลงข้างทางไป...............

"นายนี่....ใช้อาวุธไม่เหมาะกับหน้าตาจริงเลยนะ" เวย์แลนด์พูดยิ้มๆ...........

จบประโยคของเวย์แลนด์ เสียงปืนกลก็ดังขึ้นทางด้านหลังรถ มีนัดหนึ่งโดนกระจกด้านหลังตรงที่ไกรฤกษ์นั่งอยู่ ตรงตำแหน่งที่เป็นศีรษะของเขาพอดี แต่กระสุนก็ไม่ได้ทะลุผ่านเข้ามา....มันเป็นกระจกกันกระสุน....................

"หมอบลง คุณไกรฤกษ์........." ภคพลสั่ง ทันใดนั้นทุกคนก็รุ้สึกว่ารถเสียสมดุลไปนิดหนึ่ง.........

"รู้สึกว่ามันจะยิงยางหลังเรานะ เวย์แลนด์" หมอหนุ่มเตือน แต่เวย์แลนด์ก็ยังเฉยๆ......

"ไม่ต้องห่วงหรอก ยางรถคันนี้เป็นซีลไทร์ ถ้าตรงไหนรั่วกาวพิเศษข้างในจะไหลไปอุดรูเอง แถมข้างในล้อยังมีแกนเหล็กกล้าอีก ต่อให้ยางระเบิดก็ยังวิ่งได้ด้วยความเร็ว 90 กม./ชั่วโมง........เฮ้ยยยยยย!...."  ประโยคสุดท้ายเวย์แลนด์ร้องเสียงหลงพร้อมกับหักรถหลบ............

จรวดสติงเกอร์วิ่งเลยไปข้างหน้า กระทบกับต้นไม้เกิดระเบิดเสียงดังสนั่น เวย์แลนด์สบถลั่น.......

"ไอ้เวรเอ้ย!.........นี่มันเล่นจรวดเลยเหรอเนี่ย"

"งั้นเดี๋ยวฉันจัดการเอง" ภคพลพูดเบาๆ พร้อมกับตั้งท่าจะเปิดประตูออกไป แต่เวย์แลนด์ร้องห้ามเสียงหลง.........

"เฮ้ยๆๆ!.......อันตรายนะเฟ้ย ไปทางนี้ดีกว่า" พูดจบเขาก็กดปุ่มที่อยู่ตรงข้างๆเรือนไมล์ ทันใดนั้นหลังคาซันรูฟก็เปิดออก...........

"รถนายนี่มัน.......ครบเครื่องจริงๆนะ" หมอหนุ่มพูดก่อนจะปีนออกไปทางซันรูฟ..............



ที่รถของผู้ไล่ล่าซึ่งเป็นรถกระบะไม่ติดแผ่นป้ายทะเบียน คนที่นั่งอยู่กระบะหลังกำลังโวยวายกันใหญ่............

"เฮ้ย!.......มันรอดได้เว้ย ไอ้ตั้ม! มึงเอากระบอกใหม่มาเร็ว เดี๋ยวเข้าเขตเมืองแล้วจะลำบาก......" หนึ่งในนั้นตะโกนสั่งลูกน้อง..........

"พี่....ดูนั่น" ลูกน้องคนหนึ่งชี้ให้ดูด้านหลังรถซึ่งเป็นเป้าหมาย ด้วยอาการตกตะลึง..........

ภาพที่ทุกคนเห็นก็คือ ภคพลที่กำลังยืนอยู่บนหลังคาผ้าใบของรถสิบล้อ เสื้อคลุมของเขาปลิวไสวดูราวกับปีก มือทั้งสองข้างของเขาถือปืนสั่งทำพิเศษสำหรับเขาโดยเฉพาะ มันรูปร่างคล้ายปืนออโตเมติกแบบทั่วไป ต่างกันที่ส่วนลำกล้องที่ยาวเกือบเมตรและบรรจุกระสุนได้ 25 นัดต่อแม็ก...........

ในขณะทุกคนยังไม่หายตะลึงกับภาพตรงหน้า ภคพลก็ระเบิดกระสุนจากปืนทั้งสองกระบอกเข้าใส่รถผู้ไล่ล่าอย่างไม่นับ เขายิงจนหมดกระสุนทั้ง 50 นัด รถกระบะทั้งคันระเบิดไม่เหลือซาก หมอหนุ่มยืนมองผลงานด้วยสีหน้าเรียบเฉย ก่อนจะบรรจุกระสุนใหม่ และเดินกลับไปคอนโซลหน้าเหมือนเดิม..............



"ยังจัดการได้หมดจดเหมือนเดิมนะ หึๆๆ" เวย์แลนด์หัวเราะเบาๆ ก่อนจะหันไปถามผุ้ว่าจ้าง "ว่าไงคุณไกรฤกษ์ ท่าทางศัตรูคุณจะใหญ่ไม่เบานะนี่ มีกระทั่งจรวดสติงเกอร์ด้วย"

"อาจจะมียิ่งกว่านี้........นายอุดรคงไม่ปล่อยผมรอดไปง่ายๆหรอก" ไกรฤกษ์ตอบด้วยสีหน้ากังวล

"นายอุดรที่เป็นนายกอยู่ตอนนี้น่ะเหรอ........." เวย์แลนด์ถาม ไกรฤกษ์พยักหน้าแทนคำตอบ.......................

"ท่าทางงานนี้จะสนุกแล้วสิหมอ" เวย์แลนด์พึมพำกับภคพล

"นายกลัวงั้นเหรอ..........."

"เปล่า........ฉันแค่ดีใจที่งานนี้มีอะไรตื่นเต้นบ้างแค่นั้นเอง.............หรือนายไม่ชอบ"  เวย์แลนด์ถามก่อนจะเลี้ยวรถเข้าปั๊มน้ำมัน..........

"ใครจะเข้าห้องน้ำหรือซื้ออะไรกินก่อนก็ได้นะ...........ฉันจะเช็คยางกับสภาพรถหน่อย"  เวย์แลนด์หันมาบอกก่อนจะลงจากรถไป




+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

Comment

Comment:

Tweet

big smile big smile

#1 By hydraulic pneumatic blog on 2010-05-13 17:48