++++ กลอนบทที่ 7 :...ฟังสิ... ++++

posted on 06 Nov 2009 23:09 by albedo  in Poem

.

.

.

.....กลางความมืดอันลึกล้ำของราตรี ยังมีแสงจันทร์สาดส่อง.....

.....ยกมือขึ้นสวดภาวนา ดวงจิตร้องหาผู้นำทาง.....

.....เฝ้าวนเวียนไร้จุดหมาย ไม่รู้คืนรู้วัน.....

.....หลงลืมกาลเวลา อดีตลับเลือนไป.....
.
.
.
......ฟังสิ เสียงแห่งชีวิต.....

.....ฟังสิ เสียงย่ำเท้าของยุคสมัย.....

......ฟังสิ สรรพสำเนียงที่ผ่านไป.....

.....ตัวข้าไซร้ นั่งรับฟัง.......

.......ไร้วาจาจะเอื้อนเอ่ย ไร้สำเนียงจะขับขาน.....

.......ทุกทิวาราตรีกาล สุขสราญมิพานพบ......
.
.
.
.......ราตรีกำดัดดึกช่างมืดมน.....

.......อรุณรุ่งของวันใหม่ช่างเรืองรอง.....

.......หมุนเวียนไม่สิ้นสุด ไม่มีหยุดพัก....

.......ไม่ยินดีกับการกำเนิด......

.......ไม่อาดูรกับการดับสลาย.....
.
.
.
.......ข้ายังคงฟังต่อไป.......

.

.

.

/////////////////////////////////////

Comment



smilebig smileopen-mounthed smileconfused smilesad smileangry smiletonguequestionembarrassedsurprised smilewinkdouble winkcry

Tweet

อ่า อ่านผ่านๆเป็น ฟังสิเสียงแห่งทวาร sad smile

#1 By ป้าแดง underground on 2009-11-06 23:14

พี่อารมร์ไหนคะเนี่ย.....embarrassed

เคยมีหนังสือเล่มนึง เกี่ยวกับความมืด

เป็นหนังสือภาพ ที่ดูเด็กๆ แต่เอาไว้สอนผู้ใหญ่ค่ะ

"มืดที่สุด จึงจะพบ แสงสว่าง"

โอ้..! ภาษาดี ไพเราะ
อ่านแล้วกินใจดี ท่านบาทหลวงbig smile

#3 By [Unlimited > tequilaboy ;-/ on 2009-11-07 21:16

ภาษาเพราะมากมายเลยค่ะพี่อัล
นึกๆ แล้วอยากแต่งอีกมั่งจัง แต่พักนี้รั่วหนักเกินไปหน่อย = =""

#4 By ◆GADE◆ on 2009-11-09 19:36