ขออนุญาตนำเอาชื่ออัลบั้มของคุณมาโนช พุฒตาล มาใช้เลยล่ะกันครับ.....เนื่องจากเป็นประโยคที่บ่งบอกถึงการแสดงความเห็นได้อย่างชัดเจนดีจริงๆ.....

 

อันเนื่องมาจากได้ไปอ่านเอนทรี่นี้ Eguana's blog ซึ่งเป็นการรีวิวตัวละครจากรีบอร์นในมุมมองของเจ้าของบล็อกเอง....ผมก็เลยมีความรู้สึกว่า....ไหนๆเราก็เป็นแฟนบลีชอยู่แล้ว....แถมยังชอบนั่งถกเรื่องตัวละครอีก ก็เลยตัดสินใจลองเขียนดูบ้าง.....

 

 ++++++++++++++++++++++++++++++++

 

 คุจิคิ ลูเคีย - ชีวิตของเธอ.....แต่เธอไม่ใช่เจ้าของ



เริ่มกันที่สาวร่างเล็กที่เป็นขวัญใจของแฟนบลีชหลายๆคนครับ คุจิคิ ลูเคีย ผู้ชักนำให้อิจิโกะ พระเอกของเราเข้าสู่เส้นทางความเป็นยมฑูตอย่างเต็มตัว....

จากข้อมูลที่รู้กันอยู่แล้ว ลูเคียเป็นน้องสาวของฮิซานะ ภรรยาของคุจิคิ ลูเคีย หัวหน้าหน่วยพิทักษ์ที่ 6 ผู้สืบทอดตระกูลคุจิคิ 1 ใน 4 ตระกูลใหญ่ของโซลโซไซตี้ ซึ่งดูแล้วน่าจะเป็นชีวิตที่เพียบพร้อม ในฐานะสมาชิกของตระกูลสูงศักดิ์ และฐานะรองหัวหน้าหน่วยพิทักษ์ที่ 13.....

แต่ความเพียบพร้อมนี่แหละครับ ที่เป็นเสมือนพันธนาการที่จองจำความเป็น"ลูเคีย"เอาไว้ได้อย่างแน่นหนา....

แต่เดิมเธอเป็นเพียงเด็กเร่ร่อนในเขตชายขอบของเมืองลูคอนซึ่งอันตรายไม่ต่างอะไรกับสลัมบนโลกมนุษย์เลย และด้วยความอันตรายของถิ่นที่อยู่นี่แหละ ที่หล่อหลอมให้ลูเคียต้องกลายเป็นคนแข็งแกร่งจนกล้าที่จะก้าวจากความเป็นเด็กสลัม มาสู่หนทางแห่งยมฑูต.....

และด้วยหนทางที่เธอเลือกนี่เอง ทำให้เธอต้องก้าวเข้ามาแบกรับสิ่งที่ยิ่งใหญ่อย่างนามแห่ง"คุจิคิ"เอาไว้ด้วยบ่าเล็กๆทั้งสองข้าง....แม้มันจะหนักแสนหนักเพียงใดแต่เธอก็ไม่อาจปริปากบ่นได้....ด้วยสำนึกในพระคุณที่ตระกูลนี้ได้ชุบเลี้ยงมา....และด้วยความเจียมตนเพราะสิ่งที่รับรู้ตอนเข้าสู่ตระกูลว่า ที่เด็กข้างถนนอย่างตนได้รับเมตตาจากตระกูลสูงศักดิ์นี้.....เป็นเพราะตนเองมีหน้าตาคล้ายกับภรรยาผุ้ล่วงลับของท่านเจ้าบ้านเท่านั้นเอง.....(ถึงแม้ภายหลังจะได้รับรู้ว่าอดีตภรรยาผู้ล่วงลับของเบียคุยะคือพี่สาวแท้ๆของเธอก็ตาม)

ลองคิดกันเล่นๆ หากเรานำนามของ"คุจิคิ"ออกจากบ่าของเธอแล้วล่ะก็ ลูเคียจะเหลืออะไร........สิ่งที่ลูเคียเหลืออยู่ก็คือเด็กสาวธรรมดาคนหนึ่ง ซึ่งมีอารมณ์อ่อนไหวตามที่พึงจะมี รวมทั้งอารมณ์หวาดกลัว สิ้นหวัง เจ็บแค้น น้อยเนื้อต่ำใจ.....

วันเวลาที่เธออยู่บนโลกมนุษย์นั้น.....น่าจะเป็นช่วงที่ลูเคียได้ปลดปล่อยตัวตนของเธอออกมา ได้หัวเราะ ได้เฮฮา ได้ทำอะไรแปลกๆที่เธอไม่มีโอกาสได้ทำ เชื่อว่าในตอนนั้น ลูเคียเองก็คงมีความรู้สึกในส่วนลึกว่า ที่นี่น่าจะเป็น"บ้าน"ของเธอมากกว่า

จนกระทั่งวันหนึ่ง พี่ชายของเธอได้ปรากฎตัวขึ้น...และนำตัวเธอกลับไปพิพากษายังโซลโซไซตี้ วันเวลาแสนสุขของเธอจึงได้จบสิ้นลง....

นั่นก็เป็นอีกครั้ง ที่นาม"คุจิคิ"ได้พรากตัวตนของลูเคียไป.....


และนามของ"คุจิคิ"นี่แหละ ที่พันธนาการความคิดและความรู้สึกของเธอเอาไว้ แม้จะรู้ว่าพี่ชายของตนเลือกที่จะสละเธอ.....เพื่อรักษานามของคุจิคิ ในยามที่เธอละเมิดกฎของยมฑูตอย่างร้ายแรง เธอก็ไม่มีปริปากอุทธรณ์ใดๆ กลับก้มหน้าก้มตารับความตายที่กำลังจะถูกมอบให้...

แต่แล้ว............ปราการน้ำแข็งที่แน่นหนาในใจของเธอ กลับถูกทำลายด้วยวาจาของจอมเจ้าเล่ห์แห่งหน่วยพิทักษ์ที่ 3  "อิชิมารุ งิน"

ในวันที่เธอกำลังเดินไปสู่ลานประหาร วันที่เธอเตรียมใจรับการดับสูญของชีวิตนั่นเอง....อิชิมารุก็ได้ผ่านเข้ามา....พังป้อมปราการของลูเคีย ด้วยเรื่องของผองเพื่อนจากโลกมนุษย์ผุ้บุกเข้ามาในเซย์เรย์เทย์เพื่อช่วยชีวิตของเธอ....

ในตอนนั้นเอง......สิ่งที่ถูกปกปิดไว้ด้วยปราการน้ำแข็งก็ได้แสดงตัวตนของมันออกมา นั่นคือความอ่อนไหวที่อยู่ภายใต้เปลือกนอกอันเข้มแข็ง เวลานั้นน่าจะเป็นเวลาเดียวที่เราสามารถมองเห็นตัวตนที่แท้จริงของลูเคียได้.......

ตัวตนที่ไม่ได้ถูกปกคลุมด้วยปราการน้ำแข็งและพันธนาการด้วยเกียรติยศของเด็กสาวผู้มีนามว่า............"คุจิคิ ลูเคีย"




อิโนอุเอะ โอริฮิเมะ - นางสิงห์ในคราบลูกแกะ



ตอนแรกที่ผมอ่านเรื่องบลีช และเห็นตัวละครตัวนี้....คำแรกที่ให้ผมนิยามกับโอริฮิเมะก็คือ "สาวน้อยแอ๊บแบ๊ว"........

ด้วยลักษณะนิสัยป้ำๆเป๋อๆ ติงต๊องนิดๆ และทำอะไรไม่ค่อยเป็นของเธอ จึงไม่แปลกที่จะมีใครหลายคนมองว่าเธอเป็นนางเอกจำพวก "สวย ใส ไร้สติ" เป็นแค่ไม้ประดับธรรมดาๆ....ไม่มีคุณค่าอะไร ไม่ต้องแบกรับภาระอะไรทั้งสิ้น....ล่องลอยอย่างอิสระเสรีไปในโลกแห่งความฝันที่ตนสร้างขึ้น จนแม้แต่สาวแกร่งอย่างลูเคียยังแอบอิจฉาในความมีอิสระเสรีทั้งร่างกายและจิตใจของสาวน้อยแอ๊บแบ๊วคนนี้....


แต่เมื่อเวลาผ่านไปโอริฮิเมะค่อยๆแสดงความเป็นนางสิงห์ผุ้เด็ดเดี่ยวของเธอออกมาเรื่อยๆ.......เริ่มตั้งแต่การเผชิญหน้ากับฮอลโลว์ที่เป็นอดีตพี่ชายผุ้ล่วงลับของเธอ....ผู้กำลังจะมาปลิดชีวิตเธอเนื่องจากเคียดแค้นที่เธอหลงลืมการพูดคุยกับเขาอีกต่อไป นับแต่ได้รู้จักกับอิจิโกะและเพื่อนๆ.... เมื่อโอริฮิเมะรู้ว่าพี่ชายที่สู้ทนลำบากเลี้ยงดูเธอมาแต่เล็กแต่น้อย ต้องจ็บปวดทรมานเพราะเธอเป็นต้นเหตุ เธอเลือกที่จะสละชีวิตของตนเพื่อบรรเทาบาดแผลในวิญญาณของพี่ชายผุ้เป็นเสมือนพ่อบังเกิดเกล้าอย่างไม่มีข้อแม้ใดๆ.......

อีกครั้งหนึ่งก็คือ ตอนที่ฮอลโลว์บุกโรงเรียนของเธอและใช้พลังบังคับให้เหล่าเพื่อนๆให้เข้าห้ำหั่นกับเธอ ไม่เว้นแม้แต่เพื่อนสนิทที่คอยค้ำจุนจิตใจของเธออย่างทัตสึกิ จนในที่สุดเธอต้องเลือกที่จะลุกขึ้นสู้ แม้ว่าอีกฝ่ายจะเป็นปีศาจร้ายก็ตาม ด้วยจิตอันมั่นคงและเด็ดเดี่ยวในครั้งนี้ของเธอ จึงเรียกให้ 6 บุปผาผุ้พิทักษ์ปรากฎกายขึ้นและปวารณาตัวรับใช้เธอตราบจนลมหายใจสุดท้าย

ล่วงเข้าสู่ศึกระหว่างยมฑูตและอาร์รันคาร์ โอริฮิเมะก็ถูกอุลคิโอร่าจับตัวไปโดยเอาความปลอดภัยของผองเพื่อนเป็นสิ่งต่อรอง ซึ่งเธอก็เลือกที่จะตามศัตรูไป โดยฝากความหวังไว้กับผองเพื่อนว่า....จะสามารถนำตัวเธอกลับมาได้....

(ด้วยเหตุการณ์ตรงนี้เอง....ทำให้หลายคนเคืองโอริฮิเมะอยู่ หาว่าทำตัวเป็นนางเอกบ้าง ไม่เชื่อใจฝีมือของเพื่อนบ้าง พลอยให้หลายๆคนตั้งป้อมเกลียดโอริฮิเมะไปเลยก็มี แต่.....ด้วยความเคารพครับ ในสถานการณ์ตอนนั้น ต่อให้เป็นสาวแกร่งอย่างลูเคีย ก้คงไม่สามารถตัดใจทิ้งเพื่อนได้หรอกครับ....เพราะเราไม่รู้ว่าผุ้ที่สู้กับเพื่อนของเราอยู่นั้นจะร้ายกาจแค่ไหน หากตัดสินใจพลาดขึ้นมามันคงจะเป็นตราบาปติดตัวไปจนชั่วชีวิตเลยล่ะ ว่าเรา....ปล่อยให้เพื่อนของเราตาย และที่สำคัญที่สุด....ต่อให้ดื้อแพ่งจนเพื่อนตายหมด อุลคิโอร่าก็คงจะลากโอริฮิเมะไปด้วยอยุ่ดี)

มาถึงตอนสำคัญที่สุด ที่แสดงถึงพัฒนาการด้านความเด็ดเดี่ยวของโอริฮิเมะ....นั่นคือมังงะตอนที่ 262...........

โอริฮิเมะซึ่งในสภาพของเชลยแบบ"เลี้ยงดีมีบรรดาศักดิ์"ของไอเซ็น กำลังกังวลเกี่ยวกับเพื่อนที่บุกเข้ามาช่วยตนถึงฮูเอโก้ มุนโด้ ซึ่งเป็นกองบัญชาการของศัตรู ขณะนั้นเอง อุลคิโอร่าซึ่งพาตัวเธอมาและได้รับคำสั่งให้คอยดูแลเธอได้