...... Revolution Progress 0% ......

.
.
Entry นี้ไม่มีรูปครับ....ไม่ได้เอากล้องไป
.
.
.
.
เมื่อวันเสาร์แอบแวบไปเตร็ดเตร่ที่งาน J-Trend ประจำเดือนสิงหาคมมา ตอนแรกไปถึงยังไม่ค่อยมีคนมามากนัก บังเอิญไปเจอทิงซึ่งกำลังนั่งรอชุดเพื่อคอสตุลาการทมิฬอยุ่ ก็เลยนั่งคุยเรื่องสัพเพเหระไปเรื่อยๆ....
.
.
ซักพักคนคอสก็เริ่มทยอยมา มีทั้งชมรมเชียร์ซึ่งยกทีมกันมาเกือบครบเลย แล้วก็อ๋อง ซึ่งวันนี้คอสฮายาชิดะจากคุโรมาตี้ แต่ดันสะพายเคโรโระ HG มาด้วย.....(รุ้สึกว่าคนจะชอบเคโรโระ HG มากกว่าฮายาชิดะนะ...เหอๆๆ)....
.
.
เริ่มตกบ่ายคนคอสเริ่มหนาตามากขึ้น เจอแนนซี่ซึ่งวันนี้แอบเนียนแฮร์รี่ พอตเตอร์ด้วยล่ะ แล้วก็ทีมของทามะซัง เซ่ และ จูออนคุง ซึ่งคอส Angle Sanctury (ชอบชุดของจูออนคุงมากเลย เท่อ่ะ.....)
.
.
.
ซักพัก ทิงซึ่งรอชุดนานแล้วก็เลยตัดสินใจเปลี่ยนชุดรอก่อน (ชุดที่ทิงรอคือเสื้อคลุมตัวนอกครับ เจ้าตัวเค้ามีเสื้อตัวในติดมาแล้ว เลยเปลี่ยนก่อนได้) พร้อมกับนั่งสูบบุหรี่ยี่ห้อ กูลิโกะ ปิ๊คโก้ ไปพลางระหว่างรอ (ความจริงไม่ใช่บุหรี่ครับ มันคือขนมกูลิโกะนั่นแหละ แต่ทิงเค้าเอามาเนียนเป็นบุหรี่....)
.
.
.
แต่งานนี้มีข้อติติงอยุ่อย่าง.....คือว่าชื่องานว่า J-Trend แต่กิจกรรมบนเวทีเท่าที่เห็นจะหนักไปทาง Cover นักร้องเกาหลีมากกว่า (อันนี้เท่าที่เห็นนะครับ) ซึ่งก็ทำให้ดูลักลั่นชอบกล.....ก็เลยอยากจะบอกทีมผู้จัดเหมือนกันว่า งานหน้า ใช้ชื่อเป็น Asian-Trend ไปเลยน่าจะเหมาะสมกว่า เพราะเรื่องการจำกัดให้เล่นเฉพาะ Cover ญี่ปุ่น ก็ดูจะปิดกั้นกันเกินไป แต่ไอ้ครั้นจะปล่อยไว้แบบนี้ ก็จะเป็นที่ครหาได้.....
.
.
.
เวลาล่วงมาถึงประมาณบ่ายสาม ผมกำลังตัดสินใจจะกลับบ้าน ก็บังเอิญเจอทีมโฟมยางดินญี่ปุ่น ซึ่งวันนี้มาคอสเดธโน้ต ซึ่งก็เป็นทีมเดิมจากตอนงานบูมปีที่แล้ว แต่วันนี้มีแขกรับเชิญพิเศษหนึ่งคน นั่นคือ แมตต์ โดยน้องส้ม หรืออดีตเมลโลจากงานบูมเช่นกัน(เมลโลที่มาพร้อมกับเนียร์และป๊ะป๋าไลท์นั่นแหละครับ) ผมก็เลยหยุดคุยกับน้องเค้าอยุ่พักนึงก่อนจะช่วยถ่ายรุปให้ด้วย.....(งานนี้แมตต์เป็นพรีเซนต์เตอร์แสดงให้เห็นโทษของบุหรี่ครับ เหอๆๆ)
.
.
จนถึงประมาณสี่โมง ผมก็ออกจากงานและตรงกลับบ้าน...........
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
ระหว่างทางกลับบ้าน....ผมนั่งอมยิ้มกับความสนุกสนานที่ผมได้รับจากงานในวันนี้ ได้เห็นน้องๆทำกิจกรรมร่วมกันอย่างสนุกสนาน ได้เห้นรอยยิ้ม เสียงหัวเราะที่ออกมาจากความรู้สึกที่แท้จริงของพวกเขา.....มันทำให้ผมรุ้สึกเป็นสุข จนนึกอยากย้อนเวลากลับไปช่วงที่อายุเท่ากับพวกเขา เพื่อจะได้ร่วมสนุกกันได้อย่างเต็มที่.....
.
.

แต่ระหว่างที่ผมกำลังมีความสุขอยู่นั้นเอง....ความรุ้สึกบางอย่างก็จุกขึ้นมาในอก.....ปีนี้ผมอายุเท่าไหร่.....ผมจะสนุกกับพวกเขาไปได้ถึงเมื่อไหร่กัน ในสภาพที่ต้องดิ้นรนอย่างหนักหนาเพื่อดำรงตนในคงอยุ่ได้....เพื่อหาที่ยืนอันแสนสงบในสังคมที่แสนวุ่นวายนี้...
.
.
ผมจะสนุกกับพวกเขาไปได้ถึงเมื่อไหร่....ในความรู้สึกที่สับสนระหว่างความเป็นจริงและโลกในฝัน.....
.
.
.
และที่สำคัญที่สุด.......ถ้าไม่มีที่นี่เสียแล้ว จะเหลือที่ไหนให้ผมได้หลบซ่อนจากความเป็นจริงอันน่าเบื่อหน่ายอีก.....
.
.
.
Where's My Place.......ที่ของผมอยู่ที่ไหนกัน
.
.
.
.
.
.
คำตอบคงอยู่ที่ไหนซักแห่งนึง........ในเวิ้งฟ้าที่ว่างเปล่า.....มันคงอยู่ที่นั่นแหละ.......